Daar zit ik dan, onder een afdakje te schuilen voor de regen die met bakken naar beneden komt. Het is zaterdagochtend, net na negenen, en ik wacht op de kleine parkeerplaats in Vinkeveen waar we hebben afgesproken.
Een paar maanden geleden heb ik enthousiast ‘Ja’ gezegd op een voorstel om een zweethut ceremonie bij te wonen. ‘Ja’ omdat ik hou van nieuwe ervaringen en dit op mijn lijstje staat van dingen die ik ooit nog wil doen. Met 10 fijne vrouwen die ik op een eerdere retraite heb leren kennen voelt dit als een veilige haven om erin te stappen. Het klopt. En toch begint er, als de dag dichterbij komt, iets te knagen.
Ik begin me in te lezen over de traditie – over de Lakota indianen, hun verbondenheid met de aarde, het vuur, de stenen, het water. Ik merk dat ik enigszins sceptisch begin te worden. Hoezo denken wij Europeanen dat we zomaar rituelen kunnen overnemen die niet van ons zijn. Wie zijn wij, die vooral in ons hoofd leven, om te denken dat we dit kunnen begrijpen?
Maar is dit niet precies waar ik naar op zoek ben. Waarom ik de opleiding tot massagetherapeut volg. En waarom ik telkens weer probeer te zakken uit mijn hoofd en in mijn lijf.
De avond ervoor heb ik een feestje. Een van de voorbereidingen is dat je beter geen alcohol kan drinken de dagen ervoor. En omdat ik toch nog wat sceptisch ben, drink ik tóch dat biertje want ‘hey wat kon dat nu helemaal voorstellen zo’n zweethut’? Niet wetende nog dat ik de volgende dag iets zou ervaren dat dieper ging dan ik ooit eerder heb meegemaakt.