Dat antwoord kan zelfs waar zijn, maar je lichaam lijkt soms een iets uitgebreider verhaal te vertellen.
Rouw en het lichaam
Over rouw en het lichaam wordt soms nogal mystiek gesproken. Alsof verdriet zich ergens tussen je schouderbladen nestelt en je het er met een goede massage weer uit kunt krijgen. Zo simpel werkt het natuurlijk niet.
Wanneer er iets ingrijpends gebeurt, reageert niet alleen je hoofd. Je hele lichaam doet mee. Dat merken we vaak heel duidelijk direct na een verlies. Je bent moe, slaapt slecht, je hebt weinig trek of juist voortdurend behoefte aan eten. Na verloop van tijd kan het lastiger worden om die signalen nog aan het verlies te koppelen, want ondertussen is het dagelijkse leven gewoon doorgegaan.
Signalen
Misschien heb je na een overlijden vooral veel geregeld. De uitvaart. Familie. Werk. Kinderen. Papierwerk. Het huis. Alles wat ineens moet gebeuren. En ergens tussendoor wordt dan verwacht dat je ook nog rouwt. Dat is nogal veel gevraagd waardoor het voelen soms pas later komt. Niet per se als een groot dramatisch moment. Het kan ook veel subtieler zijn.
Je merkt dat je sneller geïrriteerd bent.
Dat je voortdurend ‘aan’ staat.
Dat je moeilijk kunt ontspannen.
Dat je lichaam vermoeid voelt, maar je hoofd maar doorgaat.
Dat je weinig ruimte hebt voor wat er in je omgaat.
Het hoeft niet door rouw te komen. Stress, slaap, hormonen, werkdruk, gezondheid en allerlei andere factoren spelen natuurlijk ook een rol. Maar rouw kan onderdeel zijn van het verhaal.
Je hoeft het niet meteen te begrijpen
Bij massagetherapie hoeft iemand niet eerst precies te weten wat er aan de hand is. Je hoeft niet met een keurige verklaring of hulpvraag binnen te komen. Je hoeft zelfs niet te kunnen zeggen: "ik denk dat dit met mijn rouw te maken heeft". We beginnen bij wat je er op dit moment is.
Merk je ademhaling eens op, voel hoe je schouders erbij liggen en merk eens op wat er gebeurt wanneer je stil op de massagetafel ligt. En wat gebeurt er wanneer je wordt aangeraakt.
Zo ontstaat er ruimte om te onderzoeken wat je voelt en opmerkt, zonder dat daar meteen een verklaring voor hoeft te zijn. Dat kan verrassend zijn. En soms ook een beetje ongemakkelijk. Als je gewend bent om vooral vanuit je hoofd te leven, kan voelen behoorlijk onwennig zijn.
Er hoeft tijdens een sessie vervolgens niets losgemaakt te worden. Voor mij gaat het eerder om nieuwsgierig zijn naar wat er al is. Je hoeft het niet meteen te begrijpen. Eerst maar eens opmerken.
Want het contact met je lichaam begint door bewust te worden wat er al die tijd al is.